از آغاز تا ماندگاری
شهید محمد معصومی در چهاردهم شهریورماه سال ۱۳۶۸ در شهرستان کاشان، از خانواده‌ای اهل روستای آزران دیده به جهان گشود.
نام پدرش احمدرضا و مادرش جمیله است محمد فرزند پنجم خانواده بود و در کنار سه خواهر و دو برادر بزرگ شد؛ خانواده‌ای که یکی از برادرانش را نیز در جوانی از دست دادند.
محمد از همان دوران کودکی، پسری پرانرژی، باهوش، مهربان و پرشور و نشاط بود.
کودکی بازیگوش و پرجنب‌وجوش داشت و با شیطنت‌های شیرین کودکانه، فضای خانه را پر از نشاط می‌کرد. در کنار بازی و کودکی، از همان سال‌ها کمک‌حال پدر و مادر بود و مسئولیت‌پذیری را از خانواده آموخت. او از نوجوانی مسیر متفاوتی را برای زندگی خود انتخاب کرد. حضور در کلاس‌های قرآن، ورزش و پایگاه بسیج بخش مهمی از سال‌های نوجوانی او شد. در برنامه‌ها و جلسات مختلف حضور فعال داشت و هر جا دعوتش می‌کردند، تا جایی که می‌توانست خودش را می‌رساند؛ حتی اگر برای یک جلسه قرآن، مسیر طولانی در پیش داشت. محمد علاقه‌ای عمیق به قرآن داشت. او قاری قرآن بود و تلاوت قرآن برایش تنها یک فعالیت نبود، بلکه بخشی از زندگی و شخصیت او بود. صدای قرآنش برای خانواده و دوستانش به یادگار مانده است. او در کنار فعالیت‌هایش، تحصیل را نیز با جدیت دنبال کرد و در رشته مهندسی مکانیک سیالات در دانشگاه یزد به تحصیل پرداخت. محمد از آن دسته آدم‌هایی بود که همیشه به دنبال یادگرفتن و تجربه کردن بود. خودش یک‌بار با همان لحن صمیمی‌اش گفته بود که تقریباً هر تابستان یک کار را تجربه کرده است؛ از نجاری و کانال‌سازی گرفته تا رستوران‌داری…مسیر زندگی‌اش در نهایت او را به دنیای مهندسی رساند. پس از پایان دانشگاه، ابتدا در یک کارخانه مشغول به کار شد و به عنوان مهندس فعالیت کرد. سپس در سال ۱۳۹۲ وارد سپاه شد و خدمت خود را از بخش اداری آغاز کرد و در ادامه، مسئولیت‌های مختلفی بر عهده گرفت و به جایگاه سرگردی و فرماندهی رسید. حوزه فعالیت تخصصی او در زمینه هوافضا بود و در طول سال‌های خدمت، مأموریت‌هایی نیز به او واگذار شد. اما آنچه محمد را برای خانواده و دوستانش ماندگار کرد، تنها شغل، جایگاه و مسئولیت‌هایش نبود؛ اخلاق او بود. محمد بسیار آرام، مهربان، باگذشت، خوش‌اخلاق و خنده‌رو بود. اهل دعوا و عصبانیت نبود و اطرافیانش او را به آرامش، صبوری و بزرگواری می‌شناختند. برای خانواده و دوستان، تنها یک عضو خانواده یا یک دوست نبود؛ مشاور، حامی، پشتیبان و تکیه‌گاه بود. اهل فکر کردن و مشورت بود. پیش از تصمیم‌گیری به موضوعات فکر می‌کرد و دوست داشت با دیگران همفکری کند. برای اطرافیانش وقت می‌گذاشت و اگر کسی مشکلی داشت، تا جایی که می‌توانست برای کمک قدم برمی‌داشت. محبتش به پدر و مادرش نیز کم‌نظیر بود. وابستگی و علاقه زیادی به آنها داشت، مرتب به آنها سر می‌زد و در انجام کارهایشان کمکشان می‌کرد. نسبت به خواهرها و برادرش نیز همین‌گونه بود و همیشه مراقب آنها و خانواده‌هایشان بود. محمد در سال ۱۳۹۲ ازدواج کرد و ثمره این زندگی مشترک، دو پسر به نام‌های احمدرضا و سهیل بود؛ دو فرزندی که پدر برایشان آرزوهای بزرگی داشت. او در روزهای زندگی مشترک، علاوه بر مسئولیت‌های کاری و اجتماعی، همسر و پدری خانواده‌دوست بود و نسبت به آینده فرزندانش دغدغه داشت. پیش از شهادتش نیز به همسرش سفارش کرده بود که مراقب بچه‌ها باشد، آنها را خوب تربیت کند و برای آینده‌شان تلاش کند؛ آن‌قدر که روزی دکتر و مهندس شوند. یکی از آخرین دیدارهای خانوادگی محمد، حدود یک هفته پیش از شهادتش، در خانه خواهرش رقم خورد؛ جایی که اعضای خانواده دور هم جمع شده بودند. شاید هیچ‌کس نمی‌دانست این دورهمی، آخرین دیدارشان با محمد خواهد بود. در آن جلسه، محمد بیشتر از همیشه درباره قیامت، دفتر اعمال و آخرت صحبت می‌کرد. حرفی زد که بعدها برای خانواده‌اش معنای عمیق‌تری پیدا کرد: «باید جوری زندگی کنیم که اگر یک روز فیلم زندگی‌مون رو جلومون پخش کردند، خجالت نکشیم.» این جمله، یکی از ماندگارترین یادگارهای فکری محمد برای خانواده‌اش شد؛ جمله‌ای که شاید بیش از هر توصیفی، نگاه او به زندگی را نشان می‌دهد. سرانجام محمد معصومی در ۱۳ اسفندماه ۱۴۰۴، در حالی که ۳۶ سال داشت، در حومه کاشان و در جریان حملات موشکی به شهادت رسید. آخرین دیدار خانواده با او همان جمع خانوادگی بود و در آخرین روز، همسرش در کنار او حضور داشت. محمد رفت، اما آنچه از او باقی ماند فقط خاطرات یک انسان نبود؛ صدای قرآنش، محبت‌هایش، کمک‌هایش، حرف‌هایش، نگاهش به زندگی و دو پسرش، هر کدام بخشی از ادامه زندگی او شدند. و شاید زیباترین تصویر از محمد همان چیزی باشد که خودش به آن باور داشت؛
اینکه انسان باید طوری زندگی کند که اگر روزی دفتر زندگی‌اش را ورق زدند، از آنچه نوشته شده شرمنده نباشد.
شهید محمد معصومی؛ مردی از جنس قرآن، خانواده، خدمت و مهربانی….
